Tuesday, January 24, 2017

ശബ്ദമഹാസമുദ്രം




2009 മുതൽ 2016 വരെ എഴുതിയ 26 കവിതകളാണ് സമാഹരിച്ചിരിക്കുന്നത്. പ്രസാധകർ- ഡി.സി ബുക്‌സ്, വില-80 രൂപ
http://onlinestore.dcbooks.com/books/sabdamahasamudram

Sunday, December 27, 2015

ഡിസംബര്‍


മഞ്ഞുമഴ പുലര്‍വണ്ടിയേറി 
വന്നിറങ്ങുന്നു പൂവിന്‍ നെറുകയില്‍

ചില്ലുവെയിലേറ്റ് തളര്‍ന്നയിതളുകള്‍ 
മഞ്ഞുവിരല്‍ തൊട്ടുമീട്ടുമ്പോള്‍

പൊട്ടി വിടരാനൊരുങ്ങി തണ്ടുകള്‍നീളെ
മൊട്ടുകള്‍ ഹായ്, പൂവിന്‍ കുരുന്നുകള്‍ 

പൊട്ടി വിടരാനൊരുങ്ങിയുറങ്ങുന്ന 
മൊട്ടുകളുണരുന്നു തണ്ടുകള്‍ക്കുള്ളിലും

മഞ്ഞുമഴയുടെ പുലര്‍വണ്ടിയെത്തുമ്പോള്‍
തണ്ടിലപ്പാടെ പൂവുകള്‍ പൂവുകള്‍
ചില്ലുവെയിലിനു നേരെ വിടര്‍ത്തുന്നു
മഞ്ഞുകാലത്തിന്‍ മണമുള്ള പൂവുകള്‍

ഇരുട്ടില്‍

തൂളിയെടുത്ത ഇരുകാലുകളും
വറചട്ടിയില്‍ നീന്താനിറങ്ങുമ്പോള്‍
വരമ്പിലേക്ക് ചെന്നുവീണ തവള
തിട്ടയിലേക്കു ചാടാനാഞ്ഞ്
അരയ്ക്കുതാഴെ പടരും 
എരിവേല്‍ കിടന്ന് പൊതഞ്ഞു.

മൊരിച്ചെടുത്ത കാലുകള്‍ വെട്ടിവിഴുങ്ങി
ആ രാത്രി ഷാപ്പിറങ്ങി 
വീട്ടിലേക്കു നടന്നു ഒരാള്‍.

അയാളുടെ കാലുകള്‍ക്കുമുന്നേ 
പിളരും പുല്ലില്‍
വരമ്പേക്കിടന്ന തവള
മുറിച്ചെടുത്ത കാലുകള്‍ തെരഞ്ഞു.

പായല്‍മൂടിയ പാത്തി* കണ്ടയുടന്‍
മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍മുട്ടി
കൈലിയുരിഞ്ഞ് തലേക്കെട്ടി
അയാള്‍ 
ചാറിത്തുടങ്ങുമ്പോള്‍

തെറിയുന്ന മഞ്ഞത്തുള്ളികള്‍
തവളയ്ക്കുമേല്‍
ചൂട് പരത്തുമ്പോള്‍

വയലിനക്കരെ പൊന്തയില്‍ നിന്ന് 
തണുവിലേക്കിഴഞ്ഞിറങ്ങുന്ന
ചേനത്തണ്ടന്റെ ആയം മണ്ണിലറിഞ്ഞ്
ഊടുവഴിയിലെ പൊത്തുകള്‍ തരിച്ചു.

ആ പെയ്ത്തില്‍ 
തറഞ്ഞയാള്‍ 
വരമ്പേനില്‍ക്കുമ്പോള്‍

തവള, അരയ്ക്കുതാഴത്തെ എരിവിലേക്ക് കണ്ണുകള്‍ പായിക്കുകയും
ഊടുവഴിയുടെ പൂഴിമണത്തില്‍ ഉടല്‍പുളിച്ച ചേനത്തണ്ടന്‍ നാവ് തൊലിക്കുകയും 
തോട്ടിലൂടൊഴുകും വെള്ളം പാറയെ തല്ലിയലക്കുകയും 
ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

രാത്രിക്കുമേല്‍ ചാറിനില്‍ക്കും
അയാളെ ചുറ്റിപ്പറ്റുന്ന ആ നിമിഷം
ഒരുവേള ഭൂതകാലത്തേക്ക് 
തലകുനിച്ചു.

തലേരാത്രി,
തിട്ടയിലുദിച്ച
മാന്റിലിന്റെ** മെലിഞ്ഞ സൂര്യനിലേക്ക് 
തവള മുതിരാനാഞ്ഞു.

ഒരടിപോലും 
ഇനി അതിന്റെ കുതിപ്പില്ല.

പെട്രോമാക്‌സില്‍നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങിയ
പ്രകാശന്‍ എന്ന ഗുണ്ട 
ഓമക്കുരുവോളം മിഴിഞ്ഞ 
അതിന്റെ കണ്ണുകള്‍ 
അടിച്ചുപരത്തിയെടുത്തു.

വയലില്‍നിന്ന് പടര്‍ന്നുകേറി വളരുന്ന 
ഊടുവഴിയറ്റത്ത്
വിളഞ്ഞുകിടക്കും വീട്ടില്‍
അയാളും അവളും;
അവിടെയുമിവിടെയും
മീട്ടിമീട്ടി കിടക്കുന്നവര്‍.

അയാളുടെ അരക്കെട്ടിലെ ഞരമ്പുകളില്‍
അസാധ്യമായ ചില തമിഴ്പാട്ടുകള്‍ 
അവള്‍ക്കുണ്ട്.
അവളുടെ ഞരമ്പുകളില്‍
ഒരു പാട്ടുപെട്ടിതന്നെ
അയാള്‍ക്കും.

അവളുടെ 
നാവേല്‍ക്കുമ്പോള്‍
അയാളുടെ തൊണ്ടയില്‍ 
കിളികള്‍ ശ്വാസമെടുക്കാനിറങ്ങും

അവളുടെ 
ചുണ്ടുകള്‍ പോരിനിറങ്ങുമ്പോള്‍
അയാള്‍ ആ കിളികളെ 
ഉടലുലുത്തിപ്പറത്തും.

പാത്തിക്കുമേലേ
അയാളുടെ മേഘം
പെയ്തുപെയ്തുതോരാനൊരുങ്ങുമ്പോള്

ഷാപ്പിലെ പണിക്കാരന്‍
കവയ്‌ക്കെടേല്‍ കൈതിരുകി
ഉറക്കത്തിലേക്ക് മായാനൊരുങ്ങുന്നു.

കാലുകള്‍ തൂളിയെടുത്ത്
വയലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ
തവളകളുടെ കരച്ചില്‍  
കട്ടിലിനെ വളഞ്ഞുനിന്ന്
നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോള്‍
പണിക്കാരന്റെ വലതുകൈ
മുഷിഞ്ഞ കൈലിക്കുള്ളില്‍
തവളയുടെ വഴുകുന്ന ഉടല്‍ തെരഞ്ഞു.

മൂത്രമൊഴിച്ച്,
കൈലിയുരിഞ്ഞ് അരേച്ചുറ്റി 
പാത്തിയും തോടും വയലും കടന്ന്
ഊടുവഴിയില്‍ വീണുകിടക്കും
വെളിച്ചത്തരികളില്‍ 
ചവുട്ടിച്ചവുട്ടി
അയാള്‍ നടന്നു.

തവള മുന്നോട്ട് ഒന്നമര്‍ന്നിരുന്നു.
അതിന്റെ നാവില്‍
തെല്ലകലെ, പുല്ലിലിരിക്കും 
ഒരു പച്ചത്തുള്ളന്റെ ആയുസ്സ് 
വെട്ടിത്തിളച്ചു

അയാളുടെ 
കാല്‍വിരലില്‍ നിന്ന്
പ്രാണനിലേക്കു നീളുന്ന ഞരമ്പ്
ചേനത്തണ്ടന്റെ നാവിലും.

നനഞ്ഞ, പൂഴിമണം നിറഞ്ഞ 
ഇരുണ്ട പൊത്തുകള്‍
ഞരമ്പുകളുടെ പാട്ടുകാരിയായ 
ഒരുവളുടെ  ത്രസിക്കും കവിളകമായി
മണ്ണിലറിയുന്ന ഇഴച്ചിലുകളിലേക്ക് 
വാ തുറന്നു.
---------------------

*പാത്തി- വയലുകള്‍ക്കു സമീപത്ത് വെള്ളം കെട്ടിനിറുത്തുന്ന ചാല്‍
** മാന്റില്‍- പെട്രോമാക്‌സില്‍ വെളിച്ചം പ്രസരിപ്പിക്കുന്ന തിരി.

Monday, August 4, 2014

കരച്ചില്‍ എന്ന ചലച്ചിത്രം

ഒരാഴ്ച മുമ്പേ
ഞാനൊരു റേഡിയോ ജോക്കി ആയിരുന്നെങ്കില്‍
മൂന്നാഴ്ച മുമ്പേ
സ്‌റ്റേഷന്‍ തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ 
ഒരാള്‍ നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു

രണ്ടാഴ്ച മുമ്പേ
സ്‌റ്റേഷന്‍ തല്ലിപ്പൊളിക്കാന്‍ 
ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു

കാരണം
എന്റെ നാവിന്റയറ്റത്തെ ആ പെടച്ചില്‍ തന്നെ!

ഒരു വാക്കിന് നാവുയര്‍ത്തി
കൊടുംനിശബ്ദതയെ വാക്കുവെച്ചുവാക്കുവെച്ച് തകര്‍ക്കാനിറങ്ങി
അന്നേരങ്ങളിലെല്ലാം അപ്പെടച്ചില്‍ നാവേല്‍ വള്ളികെട്ടി.

സൂക്ഷ്മവും ദാര്‍ശനികവും ബുദ്ധിപരവും കാവ്യാത്മകവുമായ 
ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുമുന്നില്‍
നാവിന്റെ മുട്ടിടിച്ചു.

ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല,

ചുണ്ടത്തു നിന്ന് വാക്കുകളെ തുരുതുരെ വീശിവിതയ്ക്കണമെന്നും
ആ വാക്കുകളുടെയറ്റത്തൊ,രാള്‍ക്കൂട്ടത്തെ തളയ്ക്കണമെന്നും
ഇടത്തേക്ക് ചൂണ്ടുമ്പോള്‍ രണ്ടുവട്ടം ഇടത്തേക്കും
വലത്തേക്ക് ചൂണ്ടുമ്പോള്‍ നാലുവട്ടം വലത്തേക്കും
തലചെരിച്ചുനോക്കി കയ്യടിക്കുന്നവരെ പടുത്തുയര്‍ത്തണമെന്നും
എന്തൊരസാദ്ധ്യ,കൊടുംഭീകര,കക്ഷിയാണു ഞാനെന്നു വിചാരപ്പെട്ട്
എന്നില്‍ നിന്നാരാധകര്‍ പിരിഞ്ഞുപോകണമെന്നും.

ചെരുപ്പുകടയില്‍ വിലപിടിച്ച ഷൂസിന്റെ പ്രൈസ് ടാഗിലേക്കും 
വിണ്ടുവെടിഞ്ഞ സ്വന്തം വിരലറ്റങ്ങളിലേക്കും
മാറിയും മറിഞ്ഞും നോക്കി
ഷൂസ് തിരികെവെച്ച് ഇറങ്ങിനടക്കുന്നവരെ പോലെ,
ചില ആഗ്രഹങ്ങള്‍, ആശയങ്ങള്‍
പ്രണയങ്ങള്‍, പ്രണയങ്ങള്‍ പോലെയുള്ള വന്‍കിട പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍
പറ്റേ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതല്ലെന്നു തിരിച്ചറിയും നേരം
നമ്മ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ലേ,

അതേപോല്‍,
എത്രയോ ആഴ്ചകള്‍ മുമ്പേ
അപ്പെടച്ചിലിന്റെ അടിയേടുകള്‍ തെരഞ്ഞുപോയ നാള്‍
മേല്‍ത്തരം ആഗ്രഹങ്ങളെ
ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞൂ ഞാന്‍.

അതായത്, 
അനേകായിരത്തൊന്ന് റീലുകളുള്ള
കരച്ചില്‍ എന്ന ഒരു ചലച്ചിത്രം
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
മാഞ്ഞുപോകുന്ന ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും നാവില്‍
ചെതുമ്പലുകള്‍ പോലെ പെടച്ചിലുകള്‍ തിളങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു

ആ ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ പിറകില്‍
അനേകായിരത്തൊന്ന് നിര്‍മ്മാതാക്കള്‍

അവര്‍ക്കു പിറകില്‍
മികച്ച സംവിധായകര്‍, തിരക്കഥാകൃത്തുക്കള്‍

അവര്‍ക്കും പിറകില്‍ 
മുഖ്യനടന്മാര്‍, നടിമാര്‍             

അവര്‍ക്കും
വളരെപിറകില്‍
പൊടുന്നനെ വെട്ടിമായാനൊരുങ്ങുന്ന
സ്വന്തം നിമിഷത്തിനായി 
തിയേറ്ററിലെ ഇരുട്ടില്‍ ജാഗ്രതയോടെയിരിക്കുന്നു
അനേകായിരത്തൊന്നിലേറെ
എക്‌സ്ട്രാ നടന്മാര്‍, നടിമാര്‍.

അപ്രസക്തരില്‍ അപ്രസക്തരായ
അവരില്‍ ഒരു നടനാകുന്നു ഞാന്‍.

Thursday, June 12, 2014

രാത്രിസമരം

എട്ടുനില വന്നു.
എട്ടുനിലകളില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക് പാര്‍ക്കാന്‍
നാലുനിലയും

നാലുനിലകളില്‍ പാര്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് കുളിക്കാന്‍
നീന്തല്‍ക്കുളം വന്നു.
വെള്ളത്തില്‍ പരിചയമില്ലാത്തവര്‍ക്ക്
വായുവില്‍ നീരാടാന്‍ ജിംനേഷ്യവും

ഉന്നതനിലയില്‍ ജൈവകൃഷിത്തോട്ടം വന്നു
വിസര്‍ജ്യങ്ങള്‍ക്ക് രഹസ്യക്കുഴലുകളും

പുല്ലുകള്‍ക്കിടയ്ക്ക് തുറസിന്റെ നട്ടെല്ലുപോലെ
കടന്നുപോകും വന്‍കുഴലിന്നുള്ളില്‍ പിടയ്ക്കും ഏമ്പക്കങ്ങള്‍
പുല്ലുകള്‍ക്കിടയ്ക്ക് വീടുള്ള കുട്ടികള്‍
കുഴലോരത്ത് ചെവിചേര്‍ത്തു പിടിച്ചെടുക്കും
പുതിയൊരു കളി കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്

എട്ടുനില ഞെളിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന,യിടത്തുനിന്ന്
ഒഴിഞ്ഞുപോയവരില്‍ ഒരാള്‍
ആണ്ടുകള്‍ക്കുശേഷം
തൊട്ടടുത്ത ഒരു ലോഡ്ജില്‍ മുറിയെടുത്തു

ഉയരങ്ങളിലേക്കു കഴുത്ത് ചെരിച്ചുയര്‍ത്തുമ്പോള്‍
വലിഞ്ഞുകെട്ടുന്ന ഞരമ്പുകള്‍
തുറുപ്പിക്കും കണ്ണുകളോടെ
മുറിയുടെ ജനല്‍ തുറന്ന്
വെളിച്ചപ്പൊട്ടുകളായ എടുപ്പുകളിലേക്ക്
അയാള്‍ ഓര്‍മയെ കൂര്‍പ്പിച്ചുവിട്ടു

ഒരു ഫോട്ടോയെടുക്കാന്‍ തോന്നി; മൊബൈലെടുത്തു.
മെമ്മറികാര്‍ഡില്‍ തെല്ലിടമില്ല.
പഴയവ തുടച്ചുമാറ്റി
പുതിയവ പകര്‍ത്തി

പുതിയവര്‍ക്ക് ഇടമൊരുക്കാന്‍
പഴയവരെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോകണമെന്നും
ഇനിയെങ്ങാനം ഒഴിഞ്ഞുപോയില്ലെങ്കില്‍
പറിച്ചെടുത്ത് ഒഴിഞ്ഞോരിടത്തേക്ക് പതിപ്പിക്കുമെന്നും
നിയമമുണ്ട്

ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന ഈ മുറിതന്നെ
വൈകാതെ ഒഴിഞ്ഞ് കൊടുക്കണം

എന്റെ കൈയില്‍
കുറേക്കൂടി പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
ഒരു ദിവസംകൂടി ഈ മുറിയില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടാമായിരുന്നു

കുറേക്കൂടി കുറേക്കൂടി പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
പഴയ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെക്കൂടി
കൂടെക്കൂട്ടാമായിരുന്നു

കുറേക്കൂടി കുറേക്കൂടി കുറേക്കൂടി പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
ഇവിടെനിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം
തെരഞ്ഞുകൊണ്ടുവന്ന് ചെല്ലുംചെലവും കൊടുത്ത്
ഈ ലോഡ്ജ്മുറികളില്‍
ഒരു രാപകലെങ്കിലും പാര്‍പ്പിക്കാമായിരുന്നു

പക്ഷേ,
ഒഴിഞ്ഞ ഒരു പോക്കറ്റാണ് ഞാന്‍

ലോഡ്ജ് ഉടമ
രജിസ്റ്റര്‍ ബുക്കില്‍ നോക്കി
ഒഴിഞ്ഞുപോകേണ്ടവരെ
ചുവന്ന മഷിയില്‍ തിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്
എന്നാല്‍
എനിക്ക് ഒഴിഞ്ഞുപോകാന്‍ മനസ്സില്ലെന്നും
പലമുറികളുടെയും വിണ്ടകന്ന ഭിത്തിയുടെ ഉള്ളറകളില്‍
തുറിച്ച കണ്ണുകളോടെ
ആണ്ടുകളായി ജീവനുകള്‍
ഒഴിഞ്ഞുപോകാ,തൊളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നും
അയാളറിയുന്നില്ല

ഇടങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ
രാത്രിസമരത്തിന്റെ പിന്നണിയില്‍ നില്‍ക്കാന്‍
ഞാന്‍ എങ്ങനെയോ
ഇവിടെ എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു
വംശഹത്യയില്‍നിന്നോടിത്തോറ്റ്
ഒടുവിലത്തെ ഇരയെന്നു തിരിച്ചറിയുംനേരം
സമരജീവികള്‍ കണ്‍മാറുന്ന
ഒടുക്കത്തെ ഒരു നോട്ടമില്ലേ,
ആ നോട്ടമാണ്
ഈ രാത്രിയുടെ ഏകമുദ്രാവാക്യം

ഇറങ്ങിപ്പോടാ വരത്തങ്കഴുവേറീയെന്ന തെറിയും
ആ തെറിയില്‍നിന്ന് പൊതിരെ ചലിച്ചുതുടങ്ങുന്ന
പെരുത്ത കൈകളും കാല്‍മടമ്പുകളും
ഈ മുറിക്കു പുറത്തുണ്ടെന്നറിയാം.

പക്ഷേ,
പുറത്തടിയേല്‍ക്കുമ്പോള്‍
എട്ടുകാലികള്‍ നെഞ്ഞില്‍നിന്നു പറിച്ചെടുത്ത്
വിതയ്ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
ഉലഞ്ഞകാലുകള്‍ പതിച്ചിട്ട്
പലേവഴി ചിതറിയോടുമ്പോള്‍
അടിയാവര്‍ത്തനത്തിന്
ഒരു കൈ തികയില്ല.

Thursday, March 27, 2014

)''(

പാടത്തിന്റാകാശത്ത് പറക്കും കിളിയുടെ
വീഴുന്ന നിഴലുകള്‍ പെറുക്കീനടക്കുമ്പോള്‍
ചിറകുംവീശിക്കൊണ്ടവപറന്നങ്ങുമറയുന്നു
വെറുംകൈ മണ്ണില്‍തൊട്ടുതിരികെ,യെടുക്കുന്നു

Tuesday, December 17, 2013

കാലുകള്‍ക്കടിപ്പെട്ട് മായുന്ന പുല്‍ച്ചാടികള്‍

തീവ്രപരിചരണവിഭാഗത്തില്‍ കിടക്കും അമ്മാവനെ
ശ്വാസംകഴിക്കാനിടയില്ലാതെ
വെന്റിലേറ്ററിന്റെ മുഖപാളി ധരിപ്പിച്ച വിവരം
രാവിലെ പത്തുമണിയോടെ
വീട്ടിലേക്കെത്തിയപാടെ
ചെറുകിട ആലോചനകള്‍ക്കെല്ലാം വിരാമമിട്ട്
വലിയോരാലോചനയ്ക്ക് 
ഞാന്‍ തുടക്കമിട്ടു.

അന്നേറെ വൈകാതെ
മുഖപാളിയുരിഞ്ഞുവച്ച്
ആതുരാലയപ്പൂമുഖമിറങ്ങി
വീട്ടിലേക്കുപോകും റോഡില്‍ തെല്ലുദൂരം കിതച്ച് 
തെക്കോട്ടുതിരിയുന്നോ,രിരുണ്ടിടവഴിയിലേക്കിറങ്ങി
കിതയ്ക്കും കാലുകളെ 
അമ്മാവന്‍ കുതിപ്പിച്ചകലും വിവരം
അമ്മായിയെ ധരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍
അവര് ബോധത്തിന്റെ കെട്ടുപൊട്ടി വീണുപോകുമെന്നും,

അതുകണ്ടവരുടെ രണ്ടുപെണ്മക്കള്‍
അവരെ താങ്ങിയെടുക്കാനിറങ്ങുന്നതിനിടെ
അവരിരുവരും 
അമ്മയുടെ അബോധവഴിയിലേക്കുതെന്ന വീണുപോകുമെന്നും.

അങ്ങനെയെങ്കില്‍ പൊടുന്നനെയവരെ താങ്ങിനിറുത്തേണ്ട
ആ നിമിഷത്തിന്റെ ബാധ്യതയിലേക്ക് 
തെല്ലകലെ
'എസ്.വിഷാദ്' എന്ന പേരിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഞാനെന്ന ആവേശം
അണപൊട്ടിയൊഴുകാനിടയുണ്ട്.

അബോധത്തിന്റെ കരിയിലകള്‍ വീണ ഇരുളന്‍വഴി
ചൂലുകൊത്തിക്കൊത്തി വെടിപ്പാക്കി 
മൂവരുമൊരുമിച്ച് കൈകള്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചുമടങ്ങുമ്പോള്‍
ബോധത്തിന്റെ കരിയിലകള്‍ വീണ ഇരുളന്‍വഴിയില്‍ 
അവരെ താങ്ങിത്തറഞ്ഞുനില്‍ക്കും 
എന്നെക്കുറിച്ച് / എന്റെ കൈകളെക്കുറിച്ച്
അവരെന്തൊക്കെ കരുതിയെടുക്കും?

അമ്മാവന്റെ അനിയന്‍; പണിയൊന്നുമില്ലാത്ത കൊച്ചമ്മാവന്‍
ശവപ്പെട്ടി മേടിക്കാന്‍ 
ഓട്ടോപിടിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് 
അപ്പോള്‍തന്നെ യാത്രതിരിക്കും.

നഗരത്തിലേക്കുള്ള കൊടുംവളവിങ്കല്‍
പെട്ടിക്ക് കാശുതികയില്ലെന്ന എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെട്ട അറിവില്‍
ഓട്ടോ വെട്ടിത്തിരിച്ച് 
ഞങ്ങളുടെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമിട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്ന
ഫോണ്‍ വന്നയുടന്‍
അച്ഛന്റെ അലമാരയിലെ തുണിക്കെട്ടുകള്‍ക്കടിയില്‍
അമ്മ കരുതിവെയ്ക്കുന്ന നൂറിന്റെ നോട്ടുകള്‍ 
ഞാന്‍ തിരയുന്നതിനിടെ
അവിചാരിതമായി അവിടേക്കെത്തും 
അമ്മ എന്നോട് പൊട്ടിത്തെറിക്കും.

''അമ്മേ, 
അമ്മാവന്‍ മരിച്ചുപോയില്ലേ,
അവര്‍ക്കിനി നമ്മളൊക്കെയല്ലേയുള്ളൂ''- ഞാന്‍ പറയുന്നതുകേട്ട്
പണ്ട്‌, ഈ വീട്ടിലെത്തി 
അമ്മായി ചീത്തവിളിച്ച ഒരു ദിവസത്തിലേക്ക് അമ്മ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കും.

അന്നമ്മാവന്‍ വന്നമ്മായിയെ പഞ്ഞിക്കിട്ടതും
ഇനിയതുപോലെ ഒരു ചീത്തദിനമുണ്ടായാല്‍
അവരെ, പഞ്ഞിക്കിടാനാരുണ്ടെന്നമ്മ 
സ്വയമൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായിമാറി, അതില്‍ ചാരിനില്‍ക്കുന്നതും
അപരിഹാര്യവും ആസന്നവുമായ മരണത്തില്‍ 
ആ ചെറുസങ്കടം മാറ്റിവച്ച് 
അമ്മ, വമ്പന്‍സങ്കടത്തിന്റെ താടിയെല്ലിലേക്ക്
കൈകൊടുത്തിരിക്കുന്നതും
ഏങ്ങലടിക്കുന്നതും

ആ ഏങ്ങലടികളെ
പെട്ടെന്നു മുറ്റത്തുവന്നുനില്‍ക്കും
ഓട്ടോയുടെ ഏങ്ങലടികള്‍ വിഴുങ്ങുന്നതും
പെട്ടിക്ക് വേണ്ട പണം
ഞാനോടിച്ചെന്ന് കൊച്ചമ്മാവന് കൈമാറുന്നതും;
അയാള്‍ നഗരത്തിലേക്ക് വീണ്ടും യാത്ര തുടരുകയാണ്.

നീലപ്പടുത വലിച്ചുകെട്ടുന്ന മുറ്റത്ത്
അമ്മാവന്റെ പെണ്‍മക്കള്‍ നട്ടുനനച്ചു പൂവിടര്‍ത്തിയ
ചെടികളെല്ലാം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ടു.

മെതിഞ്ഞ ചെടികളിലെ കൊഴിഞ്ഞ പൂവുകളില്‍ 
തളംകെട്ടിയ സങ്കടത്തിന്
വാടാനെന്തു തിടുക്കം.

തിണ്ണയില്‍നിന്ന്‌ മുറ്റത്തേക്ക് കാലുംനീട്ടിയിരിക്കും പെണ്‍മക്കള്‍
പേര്‍ത്തുംപേര്‍ത്തും കരയുകയും
കണങ്കാലുകളിലേക്ക് പാവാട വലിച്ചിടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

അവരിലൊരുവളെ നോട്ടമുള്ളൊരുവന്‍
മാറിനിന്ന് മുഖംകൊണ്ടാസങ്കടം 
സ്വയം രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

തന്തപോയി; ഇനിയിവളെ 
സ്വന്തപ്പെടുത്താനെന്തെളുപ്പ-
മെന്നൊരാലോചനയുമുണ്ട്.

അമ്മാവന്‍ പോയാല്‍ അമ്മായി ഒറ്റയ്ക്കാവും കാലമാകയാല്‍
അവര്‍ പെണ്‍മക്കളെ പോറ്റിയെടുക്കാന്‍ 
പെടാപ്പാടുപെടുമെന്നും
ദു:ഖമിരുണ്ട മുഖവും ചൂണ്ടി
നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യസ്ഥാപനത്തില്‍ 
ജോലിക്ക് പോയിത്തുടങ്ങുമെന്നും
സ്ത്രീകളെ വശപ്പെടുത്താന്‍ വിരുതുള്ളൊരുവ-
നമ്മായിയെ വളച്ചെടുക്കുമെന്നും
അവരിരുവരേയും അവിചാരിതമായി നഗരത്തില്‍വച്ച് 
ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടുമെന്നും

ആ കണ്ണുകളേല്‍ക്കാതെ
ഞാനവരെ തുറിച്ചും തരിച്ചും പിന്തുടരുമെന്നും
ഒരിടവഴിയില്‍വച്ചെന്നെ വഴിതെറ്റിച്ചവര്‍വഴിതെറ്റുമെന്നും.

(ആ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മഴപോലെ വളരുമെന്നും വേണ്ടവിധ ശ്രദ്ധ കിട്ടായ്കയാല്‍ പഠനത്തിന്റെ നൂറുമീറ്ററില്‍ പിന്നോട്ടോടി, വലിയ പരീക്ഷകള്‍ക്കൊന്നും ത്രാണിയില്ലാതെ സ്‌കൂളവസാനിപ്പിച്ചതിനെത്തുടരെ ഒരു ജോലിപോലുമില്ലാത്ത, ലക്ഷ്യബോധക്കേടുകളായ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്കുതന്നെ അവര്‍ സ്വന്തപ്പെടുമെന്നും)

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം
നഗരത്തില്‍ നിന്ന് 
വലിയ പത്രാസുള്ള ജോലിക്കാരനായി ബസിറങ്ങി
മക്കള്‍ക്കുള്ള തുണിത്തരങ്ങള്‍ നിറച്ച കവറുകളുമായി വഴിവക്കിലൂടെ ഞാന്‍
നടന്നു
നടന്നു നടന്നു 
വരുമ്പോള്‍
ഒക്കത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്
"മോനേ, ഈ മാമനെ അറിയുമോ...?''
-അവരിലൊരുവള്‍ എന്നെ ചൂണ്ടിക്കൊടുത്തു.

''നിനക്ക് സുഖമല്ലേ പെണ്ണേ'' 
എന്നുഞാന്‍ നോക്കിയപാടെ
അവളുടെ കണ്ണ് കവിഞ്ഞു.

പന്ത്രണ്ടുമണിയോടെ അമ്മാവന്‍ മരിച്ചു.
മരണവീട്ടിലേക്ക് ഞാന്‍ നടക്കുകയാണ്.

വിദൂരത്ത് അമ്മാവനില്ലാത്ത വീട് കണ്ണൊലിപ്പിച്ചു പരതുകയാണമ്മാവനെ.

ആ പരതലില്‍ നിന്നുമൊലിച്ചിറങ്ങും നീര്‍പാതയിലെ പുല്ലുകളില്‍ ഉറവകൊണ്ട ഈര്‍പ്പം
സൂര്യരശ്മികള്‍ മൊത്തിക്കുടിക്കും നട്ടുച്ചയെ തടുക്കും 
മരത്തണലിലൂടെ, ഇലത്തണലിലൂടെ 
ഞാന്‍ നടക്കുകയാണ്.

പുല്‍ച്ചാടികള്‍ പൊന്തയിലേക്ക് ചാടുകയും
കാലുകള്‍ക്കടിപ്പെട്ട് മായുകയുമായി.

കടുത്ത മന:പ്രയാസത്തില്‍
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി 
ഞാന്‍ 
പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.